maandag 15 mei 2017

Ibiza

Volgend weekend met het gehele bedrijf naar Ibiza.
Niet een uitje dat we elke week doen.
Maar het is een speciale gelegenheid.
Het bedrijf bestaat 25 jaar.


Ibiza is bekend als tropisch Party island.
En zeg je party dan word mijn naam in één adem genoemd.
Mijn reputatie vanuit de Kamerikse Dance scene is berucht tot ver buiten de landsgrenzen.
En die is verdiend.
Uiteindelijk heb ik van Buuren (ik mag Armin zeggen) en Martijn (jullie zeggen Martin Garrix) groot gemaakt.
Toen die jongens nog met een platenkoffertje onder de arm hun beat trommelde op een koffiebekertje heb ik ze in mijn dans glitterpak al geadviseerd het elektronisch te gaan doen.
Tenslotte werd alles elektronisch.
Tandenborstels, schroefboormachines en zelfs de zwarte langspeelplaten kon je tegenwoordig op een elektronisch stickie meenemen.
Mijn verwachtingen waren dus hooggespannen toen van Buren zijn eerste liedje aan mij liet horen.
Het nummer was genaamd track.
Maar zo noemde hij al zijn liedjes.
Ik heb vervolgens op de willekeurig volgorde van tonen van zijn liedje al mijn dans moves uitgeprobeerd.
De quickstep, de chachacha de tango zelf de saterday night fever split met roterende armen, maar niets leek te passen.
Tot ik gewoon verticaal op en neer begon te springen.
Dat bleek perfect aan te sluiten.
Zo af en toe maakte ik er met de armen in de hoogte een klapbeweging bij.
En het was meteen alsof "track" ervoor gemaakt was.
Van een vriend kreeg ik een paracetamol achtig roze pilletje en toen bleek de muziek ook nog eens om aan te horen.
Ik kreeg er zelf plezier in.
Jullie snappen, de rest is geschiedenis


Wel jammer dat van Buuren toen in de clubs (wij noemde het nog gewoon soos) de glitterballen heeft afgeschaft.
Terwijl die juist zo lekker weerkaatste op mijn glitterpak.


Gaat natuurlijk niet lukken die mee te krijgen in de handbagage van het vliegtuig.
Alleen het jasje weegt al twintig kilo.
En door de plateauzolen gaat de deksel amper dicht.


Wordt het toch op een terras luisteren naar de jongens en meisjes die aan het feesten zijn.
Met een biertje of iets anders.
En moet ik het waarschijnlijk honderd keer zeggen. Al snap ik dat mijn reputatie vooruitgesneld ook daar bekend is.
Maar zonder mijn glitterpak, hoe lief ook gevraagd, dans ik niet.

zondag 14 mei 2017

Vlonder

Vorige week werden ze gebracht.
Veertien planken van 4 meter lang.
Zelfs met het schuifdakje open kreeg ik ze niet met het autootje vervoerd.
Er waren ook nog 2 balken bij van zes meter lang.
Die waren absoluut niet berekend op de hoogte van de plaatselijke ophaalbrug.


De man van de bouwmarkt had een vooruitziende blik.
"Ik breng ze wel even aan met de vrachtauto, Huber"..
Zoals gezegd ze kennen me daar bij naam.


Met de balkjes begon ik vorig week driftig een framewerk te maken.
Van te voren had ik al op youtube gekeken hoe dat in zijn werk ging.
Een handige TV mijnheer van de bouwmarkt timmerde en schroefde op het internet een robuust ogend raamwerk in elkaar.
Hij trok met een duimstok een kaarsrechte lijn langs een balkje en zaagde er in een wip een handig profieltje uit.
Dat paste precies in het profiel van de in de grond geslagen paaltjes.
Op het raamwerk schroefde hij dan weer de vlonderdelen.
Het geheel was precies af op het moment dat de koffie doorgelopen was.
Want het filmpje duurde maar een kwartiertje.
Makkie.


In mijn paaltjes paste geen profiel.
En de lijnen die ik met mijn duimstok trok leken meer op een Gronings seismologisch profiel.
Het geheel waterpas krijgen viel ook al niet mee.
En pas tegen de avond toen de koffie verdampt was had ik alle benodigde paaltjes er in zitten.
Het framewerk moest toen nog op zijn plaats, en alle veertien vlonderplanken moesten nog gezaagd.
Ik was blijkbaar niet zo handig als de bouwmarktmijnheer op internet.
Maar mijn weekend was voorbij.


Vanochtend (een weekje later) ging ik weer met frisse moed verder.
De balkjes werden op de paaltjes geschroefd en als je van een afstandje tussen de spleetjes van je ogen keek leek het geheel bijna wel waterpas.
Nu moesten dus nog alle 14 planken gehalveerd.
Maar dat mocht met een powertool.
Een gevaarlijk uitziende afkortzaag die bij verkeerd gebruik zomaar een paar vingers mee op maat zaagt.
Erg handig als je toch al een hekel hebt aan nagels knippen.
Maar ik ben aan mijn kootjes gehecht dus voorzichtigheid geboden..


De halve planken werden vervolgens op het raamwerk neergelegd en zo begon het geheel al zomaar op een echte vlonder te lijken.

De echtgenote vond de kieren te breed.
En de planken lagen niet aan het einde aangesloten.
Ik veinsde verontwaardiging.
Want nu moest alles opnieuw.
Net nu ik alle planken met 12 schroeven per plank had vastgemaakt.
Maar de boel lag nog los. Om even te kijken hoe ik uit zou komen.
Huwelijkscrisis bezworen.
Wel jammer van de opmerking "ik dacht al !. Maar goed ik ken jou. Voor het zelfde geld ben je alles vast aan het schroeven. "


Ik weet in ieder geval wel al wie de steiger gaat beitsen.!

maandag 3 april 2017

Zakken

Alles is Kamerik zakt.
Gesprekken duren er kort.
Dat kan ook haast niet anders.
Bij een lang gesprek sta je na een uurtje al tot je knieën in de aarde.
 

Wil je een afscheiding van een halve meter?
Tussen jou en de buren.
Metsel dan tot zeker drie meter hoogte door.
Wacht een weekje of wat tot het zakken stopt. 

En voila een afscheiding van een halve meter
.
Kamerikers zijn mensen die veranderingen gewend zijn.
Stond er ergens een maand geleden nog een gebouwtje met een plat dak. 

Is het inmiddels een handige plaats om de auto op te parkeren. 
En volgend jaar is het zo maar een twee meter diep wedstrijdbad.
Zo gaat dat nou eenmaal hier.
Men ziet hier graag de horizon.


Ikzelf kom uit Brabant. Daar is men dat niet gewend. 
Daar spuugt men eens op de grond. 
Harkt een stukje aarde glad. En bouwt met de familie een kathedraal om generaties onderdak te bieden. 
Staat zomaar zeshonderd jaar zonder een centimeter te krimpen.

Maar woon dus in Kamerik, waar een tuin iedere vijf jaar dient opgehoogd. 
Maar maaien van het gras zelden nodig is.
Het blijft altijd dezelfde hoogte. Slechts de diepte varieert.

Ik ben met mijn Kamerikse vrouw overeen gekomen dat het tuin terras bij de vijf jaarlijkse opknapbeurt dan maar een vlonderterras moet gaan worden.
Tenslotte zou hout moeten blijven drijven.
De fundering is vast afgegraven.
Nu de komende weken nog een paar honderd kruiwagentjes storten en dan zijn we de komende vijf jaar weer safe.
Zo niet ga ik voor een hele grote vijver.

Wellicht dat aan het water wonen helpt.

zaterdag 18 maart 2017

DENK


Je geeft 500 euro uit aan een nieuw spijkerbroek met alle scheuren op de juiste plaats.
De riem hangt op het onderste randje van je bilspleet. Waaronder je gebleekt anus zich verbergt achter de naturel katoenen opdruk string.
Je gaat zes keer per week naar de sportschool en draagt je schoenen zonder sokken.
De shakes die je drinkt als powerfood zijn gifgroen of roze afgestemd op de kleur van je polsbandje.
Je wenkbrauwen zijn in een salon voor echte mannen geëpileerd tot dunne streepjes.
En onder je opgerolde shirt mouwen schuilt een tattoo van Chinese tekens welke jij alleen vertalen kunt.
Maar waarbij de door jou vertaalde tekst diepzinnigheid doet vermoeden.
Op je instagram en Facebook deel je met de wereld je dagelijks fijnste momenten en de foto's zijn met de hipste filters geshopt.
De zonsopgang weerspiegeld perfect in je zorgvuldig geoliede teakkleurige sixpack.
En je fluorescente zwembroek daaronder laat niets te raden over.
Een handig opbergplekje voor je rolletje pepermunt.

Binnen draag je zomer en winter altijd een spiegelende zonnebril zodat je ogen voor de andere een raadsel blijven.
De ander zijn dan meestal de meisje meisjes die dwepend om je heen zwermen.
Maar onder een zesje nog geen drankje waard zijn.
Je bent een man van nu. Je bent een leeghoofd en alleen bezig met jezelf.
Je stemt op mensen die net als jij alleen met zichzelf bezig zijn.
Je stemt DENK.

Of
Je hebt problemen met je gehoor en je zicht is ook niet best.
De mensen schrikken terug als je ze aankijkt omdat je brilglazen je ogen zestig keer vergroten zodat alleen je pupillen zichtbaar zijn.
Je schreeuwt als je praat omdat je jezelf niet kunt horen.
Maar je hebt een sympathie voor schreeuwende mensen omdat je daar iets van jezelf in herkend.
In het stemhokje tref je een tafellaken als stemformulier met minimale kleine vakjes waar je op goed geluk, half blind en op de tast dan maar iets aankruist.
Hoe kun jij weten wat je stemt.
Je stemt DENK.

Drie zetels.
Voor dit moment de enige verklaring die ik erbij bedenken kon.

zondag 5 maart 2017

Granol

Bij in gebruik nemen van het huis waren de muren voorzien van granol.
Als je de jaren 70 hebt meegemaakt.
Dat is een soort van ruw afgewerkt pleisterwerk welke elke paar jaar overschilderbaar voorzien wordt van een nieuwe laag latex.
Of vanuit een bijpassende houten rookstoel jaarlijks vergeeld.
Bij granol hoort een visnet aan het plafond, psychedelische muziek van Jerney Kaagman (bij voorkeur in een blauw latex pakje), vloeistof projecties op de muur en wijde broekspijpen met plataulaarzen.
Voor nostalgische geesten en hen die wachten op te terugkeer van trends nog steeds een ideale keuze.


Het granol beneden hebben we tien jaar geleden door een vakman laten gladstrijken.
Een vierkante mijnheer met armen als bielzen streek met een gevulde speciekuip in de ene hand en een troffel in de andere de gehele huiskamer glad.
Het plafond werd onderwijl ook nog even meegenomen en na een dagje werken was hij een paar duizend euro rijker en ik verlost van ruwe muren.
De vierkante mijnheer is na 10 jaar speciekuip tillen arbeidsongeschikt verklaard en rust nu wat uit in zijn gladgestreken villa in Laren.
Maar ik heb boven nog steeds granol.

Toen ik de vierkante mijnheer tien jaar geleden bezig zag dacht ik nog. Goh dat doet ie handig.
Hij kwakt gewoon wat witte specie op de muur en strijkt dat glad.
Hoe moeilijk kan dat zijn.?


Daarbij hebben ze in de bouwmarkt speciekuipen in alle maten. En handig gereedschap om het doe het zelf te stukadoren.
Een zakje met 20 kilo gips kost er 8 euro en daar kun je een behoorlijk gaatje in de muren mee vullen.
En dan is er natuurlijk het internet. Vol van handige instructie filmpjes die je voordoen hoe je het doe het zelft.
En daarbij duizenden euro's op een vakman kunt besparen.
Dat treft want eigenlijk waren we de schetterende psychedelische muziek uit de muren boven wel een beetje zat.


Bij de bouwmarkt werden dus spullen aangeschaft en in mijn oude broek met wijde pijpen ging ik de muren te lijf.
Dat wil zeggen. Eerst maar eens een klein muurtje om op te proberen.

"Vul een kuip met water en voeg het pleisterpoeder er in de juiste verhouding aan toe".
Een half zakje pleisterpoeder werd in een kuip gegoten en een stofwolk daalde neer op de trap en de meubelstukken in de ander kamers.
(handige tip, sluit alle deuren en ramen en dek alles af)
(tweede tip, eerst water dan poeder.)
Een tweede stofwolk kwam uit de speciekuip omhoog bij het toevoegen van het water.
"Meng het water en poeder mengsel tot een gladde massa zonder klontjes en laat het rusten"
Met een stok werd het mengsel klont-vrij geroerd en daarna was er een goed moment even koffie te gaan drinken.
Er waren ook koffiebroodjes meegenomen bij het bezoek aan de bouwmarkt. En de buurvrouw kwam even informeren waar die witte wolk uit ons openstaande raam vandaan kwam.
Kortom het werd nog gezellig, met een tweede kopje koffie erbij.
(derde tip laat het mengsel niet langer dan 10 minuten rusten)
Gelukkig was er nog een half zakje pleisterpoeder over.
De klomp gips werd aan de roerstok uit de speciekuip getild en een nieuwe mengsel werd aangemaakt.
Met het nieuw gekochte gereedschap werd het mengsel op de muur gesmeerd.
Bijna zo handig als de vierkante mijnheer dat tien jaar geleden in de woonkamer deed.
Alleen bij mijn gesmeer ontstond een licht glooiend landschap op de muur.
Een soort van miniatuur Limburg met heuveltjes en dalen.
Maar dat zou vast nog wel goedkomen want na het opbrengen moest je er met een soort van metalen lat de oneffenheden uitstrijken.
Dat ging niet helemaal naar wens. Want de inmiddels hard geworden heuvels wilde de dalen niet meer vullen,
Maar met wat extra mengsel werden die dalen weer tot heuvels gevuld.
Waarna ik de ontstane dalen weer opvulde met nieuw smeersel ....

Vier uur later was het muurtje enigszins vlak.
Wel was de plint nu gelijk gestreken aan de muur, evenals de deurstijlen. Maar wie daar nou een punt van maakt.?


Even later kwam mijn vrouw mijn werk controleren.

Gezocht: Handige vierkante stukadoor.

(ps. In de nieuwe VT wonen wordt een nieuwe trend waargenomen. Ruw gestuukte muren. Helemaal hot)

zondag 19 februari 2017

Nokia

Mijn dochter is inmiddels al een aantal weken reizende door zuid-Amerika.
En natuurlijk, de eerste dag aangekomen begaf haar telefoon het. 


Gelukkig beschikte het hotel over een internet verbinding, dus via een Guatamaals toetsenbord kregen we door dat alles goed was.
Behalve dan natuurlijk de telefoon.
Die deed helemaal niets meer.
Natuurlijk zocht ik online nog even naar het plaatselijke Apple center. Maar Steve Jobs had Chichicastanago nog even als vestigingsplaats overgeslagen.


De dagen daarna volgde verslag via de online reis app "Polarsteps".
Voorzien van prachtige kleurrijke foto's die ik niet met jullie mag delen.
Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat me dat strikt verboden is.
Alle te publiceren foto's moeten namelijk geballoteerd worden en aan zware kwaliteitseisen voldoen.
Er mogen geen reizigers-wallen onder de ogen te zien zijn, geen golvende vetrandjes (zo die er al zijn), en elke foto moet aan de National Geograpic kwaliteitseisen voldoen.
Kortom, "Pap.. geen foto's op Facebook zetten hoor."
"Want die laatste ....
Zukke billen..." en ze doet haar handen 50 centimeter uit haar zij.


Is niet de eerste keer dat haar telefoon het begeeft de eerste week.
Toen Vader eindelijk op haar zestiende verjaardag na eindeloos lang zeuren een echte telefoon voor haar had gekocht.
Een rood glimmende uitklapbare Nokia waarmee je gezien kon worden op het schoolplein.
Bleek het toestel, na twee dagen, niet bestand tegen meewassen op zestig graden.
Krokodillentranen.

Dus een tweede werd aangeschaft. Met een handig abonnementje zodat ze ons altijd bereiken kon.
De rekening van tweehondervijftig euro de eerste maand deed wat los servies en een bijzet tafeltje sneuvelen.
Ze had op het schoolplein inderdaad "de blits gemaakt".
En omdat ze een abonnementje had. En haar klasgenoten prepaid moesten bellen was het eigenlijk wel zo handig om van haar telefoon gebruik te maken.


De tafel werd gerepareerd. Het abonnement naar prepaid omgezet.
En in de loop der jaren werd steeds een scherm vervangen of een toestel vernieuwd.
Tot ze een vriendje kreeg die bij Apple werkte.

Laatste stand van zaken.
Om heimwee op te wekken sturen we een foto van een besneeuwd Kamerik, met ouders in de sneeuw.
We krijgen een foto terug vanuit "Isla Holbox".
Twee bruingebronsde dames nippend aan de witte wijn, met op de achtergrond een flikkerend wit strand en een groenblauwe zee.


De volgende bestemming is Tulum.
Volgens wikipedia "een oude Mayastad in Quintana Roo op het schiereiland Yucatán, in het uiterste oosten van Mexico."
Ze hebben er geen Apple center zie ik.
Maar wel heel mooie stranden.
Voor straf vertel ik niet wie "Wie is de mol" heeft moeten verlaten.

Lieve Dochter

Lieve Dochter,

Je gaat nu zes weken door allerlei zuid Amerikaanse landen trekken.
Met een rugzak en een andere leuke meid als reisgenoot.
Wij als ouders maken ons natuurlijk totaal geen zorgen.
Evenwel heeft je moeder 26 blikken boerenkool stamppot in je rugzak gestopt mocht het met het eten niet helemaal lukken.


Ik hoop ook dat je de T-shirts met opdruk met de post hebt ontvangen.
Het was best nog ingewikkeld de juiste vertaling te vinden.
"Mi saque boxende padre es de dos metros de un coleccionista de armas y ávido de punto en el cielo, el avión no tripulado está mirando" zal in de meeste landen wel leesbaar zijn en
betekend vrij vertaald: Mijn kick-boksende vader is twee meter groot een fervent wapen verzamelaar en dat stipje in de lucht is zijn drone die meekijkt.


Voor de rest wensen je moeder en ik je een fijne tijd.

Je weet dat als we een dag niets van je horen we gewoon de Nederlandse ambassade bellen.
En eigenlijk elke andere ambassade in het land om zeker te weten dat alles goed gaat.
Dus houd ons op de hoogte. Van uur tot uur graag.


Geen vreemd verpakt waspoeder meenemen van vreemde mensen. Dat kopen ze zelf maar als ze in Nederland zijn.
Bij de jumbo is de black-velvet het hele jaar in de aanbieding.

En voor de rest geniet ervan.
Wij gaan je stik veel missen.

Dus Lieke pas goed op jezelf, en graag gezond en vol prachtige nieuwe ervaringen gezond terugkomen.


Een enorm dikke kus en knuffel,

Je poah en moah.