zondag 19 februari 2017

Nokia

Mijn dochter is inmiddels al een aantal weken reizende door zuid-Amerika.
En natuurlijk, de eerste dag aangekomen begaf haar telefoon het. 


Gelukkig beschikte het hotel over een internet verbinding, dus via een Guatamaals toetsenbord kregen we door dat alles goed was.
Behalve dan natuurlijk de telefoon.
Die deed helemaal niets meer.
Natuurlijk zocht ik online nog even naar het plaatselijke Apple center. Maar Steve Jobs had Chichicastanago nog even als vestigingsplaats overgeslagen.


De dagen daarna volgde verslag via de online reis app "Polarsteps".
Voorzien van prachtige kleurrijke foto's die ik niet met jullie mag delen.
Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat me dat strikt verboden is.
Alle te publiceren foto's moeten namelijk geballoteerd worden en aan zware kwaliteitseisen voldoen.
Er mogen geen reizigers-wallen onder de ogen te zien zijn, geen golvende vetrandjes (zo die er al zijn), en elke foto moet aan de National Geograpic kwaliteitseisen voldoen.
Kortom, "Pap.. geen foto's op Facebook zetten hoor."
"Want die laatste ....
Zukke billen..." en ze doet haar handen 50 centimeter uit haar zij.


Is niet de eerste keer dat haar telefoon het begeeft de eerste week.
Toen Vader eindelijk op haar zestiende verjaardag na eindeloos lang zeuren een echte telefoon voor haar had gekocht.
Een rood glimmende uitklapbare Nokia waarmee je gezien kon worden op het schoolplein.
Bleek het toestel, na twee dagen, niet bestand tegen meewassen op zestig graden.
Krokodillentranen.

Dus een tweede werd aangeschaft. Met een handig abonnementje zodat ze ons altijd bereiken kon.
De rekening van tweehondervijftig euro de eerste maand deed wat los servies en een bijzet tafeltje sneuvelen.
Ze had op het schoolplein inderdaad "de blits gemaakt".
En omdat ze een abonnementje had. En haar klasgenoten prepaid moesten bellen was het eigenlijk wel zo handig om van haar telefoon gebruik te maken.


De tafel werd gerepareerd. Het abonnement naar prepaid omgezet.
En in de loop der jaren werd steeds een scherm vervangen of een toestel vernieuwd.
Tot ze een vriendje kreeg die bij Apple werkte.

Laatste stand van zaken.
Om heimwee op te wekken sturen we een foto van een besneeuwd Kamerik, met ouders in de sneeuw.
We krijgen een foto terug vanuit "Isla Holbox".
Twee bruingebronsde dames nippend aan de witte wijn, met op de achtergrond een flikkerend wit strand en een groenblauwe zee.


De volgende bestemming is Tulum.
Volgens wikipedia "een oude Mayastad in Quintana Roo op het schiereiland Yucatán, in het uiterste oosten van Mexico."
Ze hebben er geen Apple center zie ik.
Maar wel heel mooie stranden.
Voor straf vertel ik niet wie "Wie is de mol" heeft moeten verlaten.

Lieve Dochter

Lieve Dochter,

Je gaat nu zes weken door allerlei zuid Amerikaanse landen trekken.
Met een rugzak en een andere leuke meid als reisgenoot.
Wij als ouders maken ons natuurlijk totaal geen zorgen.
Evenwel heeft je moeder 26 blikken boerenkool stamppot in je rugzak gestopt mocht het met het eten niet helemaal lukken.


Ik hoop ook dat je de T-shirts met opdruk met de post hebt ontvangen.
Het was best nog ingewikkeld de juiste vertaling te vinden.
"Mi saque boxende padre es de dos metros de un coleccionista de armas y ávido de punto en el cielo, el avión no tripulado está mirando" zal in de meeste landen wel leesbaar zijn en
betekend vrij vertaald: Mijn kick-boksende vader is twee meter groot een fervent wapen verzamelaar en dat stipje in de lucht is zijn drone die meekijkt.


Voor de rest wensen je moeder en ik je een fijne tijd.

Je weet dat als we een dag niets van je horen we gewoon de Nederlandse ambassade bellen.
En eigenlijk elke andere ambassade in het land om zeker te weten dat alles goed gaat.
Dus houd ons op de hoogte. Van uur tot uur graag.


Geen vreemd verpakt waspoeder meenemen van vreemde mensen. Dat kopen ze zelf maar als ze in Nederland zijn.
Bij de jumbo is de black-velvet het hele jaar in de aanbieding.

En voor de rest geniet ervan.
Wij gaan je stik veel missen.

Dus Lieke pas goed op jezelf, en graag gezond en vol prachtige nieuwe ervaringen gezond terugkomen.


Een enorm dikke kus en knuffel,

Je poah en moah.

zondag 22 januari 2017

Sneeuwpop

Met het ontbreken van oud Hollandse winters sterven ook de daarbij horende tradities uit.
De lagere school-klassers van tegenwoordig weten bijvoorbeeld prima hoe ze opgezocht op internet hun elektrische fiets moeten opvoeren of methamphetamine kunnen maken.
Maar de kunst van het maken van een goede sneeuwpop is ze door hun ouders nooit bijgebracht.
Zeker er wordt jaarlijks afgereisd naar ski-oorden om te snowboarden of te skiën. Maar de sneeuw daar heeft niet dezelfde juiste plak consistentie die men in oud Hollandse winters kan aantreffen.
De Hollandse mentaliteit wil de buitenlanders graag laten zien hoe men leven moet. Dit heeft al tot menig ongeluk geleid.
De op het oog degelijk gebouwde houten huisjes in de pittoreske dorpjes blijken namelijk niet bestand tegen een van de ski-piste rollend steeds groter wordend sneeuwpop onderlijf.
Inmiddels is in landen als Zwitserland en Oostenrijk het maken van een sneeuwpop door Nederlanders dan ook bij wet verboden.
Sneeuwpoppen maakt men dan ook bij voorkeur op een Hollands grasveldje.
Wij als kinderen trokken er bij het vallen van de vlokjes meteen op uit.
De kunst was een zo groot mogelijk sneeuwpop te maken.
De maker van de grootste sneeuwpop had voor jaren een reputatie in de klas, en mocht het gehele jaar het schoolbord vegen van de juf.
Dus er stond ook nog eens behoorlijk wat op het spel.
Het principe was simpel. Rol een met de hand geknede sneeuwbal over de vers gevallen sneeuw. Deze zal hierdoor groter worden.
Blijf rollen tot de sneeuwbal door zijn steeds groter wordende gewicht bijna niet meer vooruit valt te rollen. En stapel de gerolde ballen op elkaar.
En dan komt het waardoor het belangrijk is uit een gezin te komen met veel kinderen.
Mark Hollander bijvoorbeeld was enigst kind. Zijn sneeuwpop gemaakt van drie gestapelde sneeuwballen was niet veel groter dan hijzelf.
Zijn ouders gaven hem weinig schoppen dus het was ook nog eens een klein mannetje. Daardoor een dwerg met een sneeuwpop van niks.
Ik echter kreeg er voldoende en had bovendien ook nog twee uit de kluiten gewassen zusters waar je verder niets aan had, maar die voor het rollen van een sneeuwbal prima van pas kwamen.
En samen lukte het om het hoofd van de sneeuwpop net onder de dakgoot van ons huis uit te laten komen.
Uiteindelijk was dit alles natuurlijk zinloos. 
 
Bij Jojaneke waren ze met zijn twaalven thuis.
Elf uit de kluiten gewassen broers waarvan de oudste kraanmachinist was.
Hun sneeuwpop stond tot eind augustus. Kwam ook tot onder de dakgoot, maar zij woonden in een flat.
Jojaneke mocht daardoor elke dag het schoolbord vegen.
Wat niet erg was. Het was een aardig kind om te zien.
Niet dat je wat bij haar probeerde.
Ze had 11 potige broers.
 
Jojaneke bleef tot haar veertiste vrijgezel.

zondag 1 januari 2017

2017

Toch altijd weer het hoogtepunt van het jaar.
Eerst je insmeren met een pakje bleuband om een frisse nieuwjaars duik te gaan nemen in de Noordzee.
En daarna de gehele ochtend de schansspringers volgen vanuit Garmisch-Partenkirchen.
 

Jammer weer dat er zo weinig Nederlanders mee doen.
De Kameriks afgevaardigden waren weer dit jaar bij de kwalificatie afgevallen.
Er was intensief door de jongens getraind op de opgehaalde Kwakel-brug, die voor het doeleind (en gebrek aan sneeuw) was ingesmeerd met groene zeep.
Jammer van de materiaalpech bij de kwalificaties op de 124 meter skischans in Garmisch.
De van vurenhouten schrootjes gemaakte ski's bleken het gewicht van de deelnemers bij landing niet te kunnen dragen.
Het bleken overigens wel handige spalkjes te zijn om de uitstekende bot-delen van de deelnemers weer bij elkaar te brengen.
Gesponsord door houthandel Roest Kamerik, waarvoor dank.
 

Daarna is het natuurlijk even rust vinden na al het muzikaal geweld van de top 2000, bij het oudejaarsconcert van het Wiener Philharmoniker.
Het wachten is natuurlijk op de Radetzki Mars, dat in de film Turks fruit al zo mooi van tekst was voorzien.
(tietekont tietekont tietekont kont kont).
Welk niveau me weer doet denken aan de prachtige registratie van het toppers concert van gisternacht.
Drie glitterpakken die in een glitterbal in de Amsterdam Arena hun kunstje deden. Ik had al eerder rampzalige dingen gezien in de Arena, maar dit was een dieptepuntje.
 

Gelukkig kan het dit jaar alleen maar beter worden.
Veel echt goede popsterren kunnen ons dit jaar tenslotte niet meer ontvallen.
En mijn in blakende gezondheid verkerende gitaarheld John Mayer komt deze maand met een nieuw album.

Als klap op de vuurpijl zijn er ook nog oliebollen overgebleven van gisteravond.
We hadden er veel te veel gemaakt en een aantal aan de vogeltjes gevoerd.
Een roodborstje bleek een rozijnenbol in zijn geheel te hebben ingeslikt.
We hebben het beestje op veilige afstand van de kat in de dakgoot gerold.


Rest mij niets te doen dan dit nog:
Iedereen een gezond en gelukkig 2017.

maandag 26 december 2016

Tajine

Ik las op Nu.nl dat de kunstkerstboom net zo populair is als de echte kerstboom.
Wat mij betreft het begin van het einde der tijden.
Welke traditie schuilt er nu achter het uit een zak halen van de kerstboom op zolder en deze kant en klaar opgetuigd terug zetten op zijn plaats.


Gadver. Nee..

Een kerstboom dient bij een obscure kerstboomhandelaar gekocht.
Daar moet tussen een woud van kerstbomen een veel te groot uit te vallen exemplaar uitgezocht worden.
De dikte en hoogte wordt besproken en er wordt onderhandeld over de prijs.
Daarna wordt op de fiets of gepropt in een te kleine auto met de piek in de nek van de bestuurder de kerstboom naar huis vervoerd.
Daar blijkt de boom nauwelijks in de huiskamer te passen en hinderlijk aanwezig te zijn.
Voor dat de eerste kerstdag gevierd wordt dienen minimaal drie keer de kerstlichtjes wegens uitvallen vervangen te zijn.
Aan het kerstdiner zit men met kersttakken van de veel te grote boom in het bord.
Op tafel staat het vers gebraden konijn van één van de kinderen uit het schuurtje.
En pas rond maart als alle kerstnaaldjes zijn afgevallen mag de kerstboom verwijderd worden.
Dat geeft ook altijd een zucht van verlichting.
De huiskamer lijkt plots twee maal zo groot.
De eerste krokussen komen buiten uit de grond.
En het voorjaar kan worden ingeluid.


Met kerst dient er ook traditioneel getafeld te worden.
In een Tajine past geen gevulde gans.
Het puntmuts schoorsteentje van het Marokkaanse aardewerk past amper om het beest zijn achterwerk.
In het fondue setje propt men geen vers geschoten haas.
En op de scottelbraai of gourmetplaat hangen de poten van de gevulde kalkoen alleen maar hinderlijk over de rand.
Nee het wildgebraad dient vanuit een uren heerlijk geurend verspreidende oven opgediend te worden.
De heer des huizes snijd het malse vlees aan. En dan kan er geschranst worden.
Maximaal 20 minuten. Want studio sport begint op zondag om zeven uur.
Het toetje wordt op schoot tijdens de uitslagen van het schaatsen of de eredivisie opgediend.

Ja tradities.
Zo lang mogelijk aan vast houden.

Fijne kerst iedereen.

zaterdag 26 november 2016

Winter

EIndelijk viel er weer eens een autoruit te krabben.
Krakende vorst die de adem de eerste vijftien minuten aan de binnenkant van de auto deed bevriezen.
Een bejaarde dame komt me in haar fiatje Punto tegemoet. In de voorruit is een klein rondje vrijgemaakt waar haar metalen brilletje tegenaan is gedrukt.
Ik kan ze nog net ontwijken.

De winter is begonnen.

Al zal het nooit meer worden als de winters uit mijn jeugd.
Daar begon je al in september kranten onder je jas te dragen om de kou te keren.


Daar begon je al in september kranten onder je jas te dragen om de kou te keren. En was het pas tegen Maart dat er geen ijspegels mee kwamen bij het snuiten van je neus.
In mijn jonge jaren was je weken ijsvrij van school om te gaan schaatsen.
En elke winter was er een Elfstedentocht.
Je liet je kleine zusje de mate van vorst controleren.
Bleef ze met haar tong aan de leuning van de brug kleven dan was er strenge vorst.
Je had als je je snel uit de voeten maakte de hele dag geen last meer van het kind, en kon waarschijnlijk al binnen een paar dagen de schaatsen aan gaan trekken.
 

Het ijs testen op draagkracht was wel altijd een heikel punt.
Met je klasgenoten stond je aan de rand van de vaart te wikken en te wegen.
Maar als een koppel eenden eroverheen kon lopen moest het toch sterk genoeg zijn.
Het was natuurlijk wel zaak snelheid te maken.
Hoe korter de voeten het ijs raken hoe groter de kans de overkant te halen.
Na een dag of drie natte kleren in de klas was het dan meestal wel sterk genoeg.
En konden we beginnen met tochten over het kanaal.
Dat ging vroeger even anders als tegenwoordig.
Geen energiedrankjes, thermo ondergoed, satelliet plaatsbepaling en gelaagde schaatspakken.
Maar gewoon een wollen sjaal een winterwortel en een krant onder de jas.
Je stopte pas met schaatsen als de vingers zwart begonnen te worden of als je onderweg een oor verloor.
Dat merkte je pas als je een verschil begon te merken in het geluid van je linker of je rechtersslag.
Maakte je rechtersschaats geen geluid meer was de kans groot dat je aan die kant onderweg een oor was kwijtgeraakt.
Wat jammer was want nu moest je de honderdvijftig kilometer terug schaatsen om het te gaan zoeken.
Maar als het te lastig werd liet je het daar maar bij.
Pas ergens rond 1968 begonnen de Beatles stereo platen te maken.
Dus tot die tijd was er met één oor goed te leven.

Ja die winters van elke jaar een Elfstedentocht komen niet meer terug.
Maar nou zag ik vanochtend een meerkoet over het eerste ijs lopen.
Dus als ik nou snel een aanloop neem.

zondag 30 oktober 2016

Nestje

Opa zit in de kamer. Vanaf de straat is het schaatsen te volgen. Sven Kramer rijd blijkbaar een persoonlijk record. Zachtjes trillen de ruiten op het commentaar van Herbert Dijkstra. De televisie staat op volle geluidsterkte. Evenwel zit opa met een koptelefoon op de wedstrijd te volgen. Zijn derde inmiddels. 
De eerste werd door zijn knokige eelthanden in tweeën gebroken bij het vervangen van de batterijen.
Te kleine batterijen voor te grote handen. 

De tweede heeft bij elkaar gehouden met plakband toch zo'n half jaar gefunctioneerd. Achtergelaten op de stoel maakte het neerploffende gewicht van opa een einde aan het leven van het stukje technisch vernuft.
Ondanks een paar meter ducktape op beide gebroken helften was hij niet meer te redden.
Voor zijn 91 verjaardag vorige week kreeg hij een nieuwe.
Een zelfde modelletje als de andere twee. Dat scheelde weer uitleg over de werking.
Nu nog de logica doorgronden van de samenhang tussen geluidsterkte van de TV en die van de koptelefoon.

We zijn er met de hele familie om de tuin onderhanden te nemen.
Hij mag zich nergens mee bemoeien en dient verplicht huis te houden.
De 25 jaar geleden neergezette schutting bezwijkt bijna onder het gewicht van de woekerende klimop.
We snoeien een klein geladen vrachtwagentje aan groen wikkelende takken weg.
De flapperende schutting wordt vakkundig hersteld door mijn jongste zoon met wat handige plankjes.
Hij komt kijken naar de kale schutting die 15 jaar verscholen lag achter het weelderig groen.
Waar dat nou voor nodig was.?
Die schutting zat verankerd met schoren en bouten en laswerk.
Dat kon niet kapot want hij had die nog zelf gemaakt.
We wijzen naar de schoren en bouten die nog steeds muurvast op zijn plek hangen.
Gemaakt door Opa die alleen dingen kon maken die een paar levens lang mee moesten gaan.
De schutting echter ooit aangeschaft bij een doe het zelf gigant was niet met zijn kwaliteitseisen samengesteld en was los gekomen van de metalen steunen.
Maar kijk, "Jasper heeft het hersteld".
En ik wijs naar de herstel plankjes waar hij even wankelend aan rukt.
Het blijft zitten.

Het is dan ook een kleinzoon die het gerepareerd heeft.
En ik schat dat het plankje houd tot zijn honderdste verjaardag want ik zag de spijkers die gebruikt werden.
Het is voldoende hem weer naar binnen te laten gaan.
Ik hoor de televisie weer op volle strekte aangaan.
Ongetwijfeld met de volumeknop van de koptelefoon.

Anita heeft de nestkastjes naar binnen gehaald.
Binnenin vinden we een van hondenhaar gemaakt nest met daarin acht gespikkelde eitjes.
Ik herken de stugge blonde haren van onze zestienjarige hond.
Vond ze niet erg.

Dat de koolmeesje haar coupe gebruikte voor het bouwen van hun nest.
Maar of ze dat volgend jaar weer kunnen doen?
We zullen in ieder geval het nestkastje wat verder weg hangen.
Iets verder van de schuifpui waar onze katten door naar binnen en naar buiten gaan.
Vermoedelijk de reden dat de eitjes nooit uitgekomen zijn.
Maar wel een mooi voorjaarsplaatje zo midden in de herfst.